Zeytin ağaçlarının budanması ile ilgili pek çok kaynak var. Hepsinin temel noktası aynı: zeytin ağaçları budanmayı sever ve ister. Kalabalık bir dal grubundan çıkarılması gerektiğini belli eden dalı görüp çıkardığınızda yüklerinden arınmış bir his sizde de uyandıysa, doğru bir iş yapmışsınız demektir 🙂

Bugün budama konusunu başka bir güne bırakarak budama artıklarını ne yaptığımıza odaklanıyoruz. Zeytin ağaçlarımız bahçemizin 3. bölgesinde (Zone 3). Yaşam alanını permakültür ilkelerine göre tasarlarken içinde bulunulan araziyi hayali bölgeler halinde düşünüyoruz. Örneğin bahçecilik üzerine kurguladığınız bir yaşam alanında: Evin olduğu yer 0. bölge (Zone 0). Eve yakın kurgulanan ve sıklıkla ziyaret edilen yerler mesela yaz ve kış sebze yatakları 1. bölge (Zone 1), eve yakın bir meyve bahçesi 2. bölge (Zone 2), meyve bahçesi kadar sık bakım gerektirmeyen bir zeytinlik 3. bölge (Zone 3) olabilir.

Bu sene 3. bölgedeki zeytin ağaçlarımızı budadıktan sonra, budanan dalları ağaçların altına dairesel bir şekilde uzun süreliğine bıraktık. Dairesel: çünkü bu geometrik form peyzaja bir sakinlik kattı. Ağaçların altına: çünkü yabani otları baskılıyorlar; zaman içinde dallarından ayrılan yapraklar malç oluşturuyor ve zamanla toprağa karışıp organik içeriğe katkı sunuyor. Kendiliğinden yapraklardan ayrılan dallardan büyükleri zaman içinde kuruyup yakacak odun formuna geçiyor; kuruyan inceler çip makinesinden geçirilip malç olarak kullanılacak. Yani hiç bir şey yokolmuyor sadece form değiştiriyor. Aynı bizler ve herşey gibi 🙂

Bu uygulama ile tam bir permakültür uygulaması yaptık ve permakültürün aşağıdaki temel prensiplerini uygulamaya geçirmiş olduk.

1. Eller cepte alanda dolaşıp gözlem yaparak veri toplamak: Geçen yıl ellerimiz cebimizde bahçede dolaşarak yaptığımız gözlemler sonucu, budandıktan sonra ağaçların altında unutulmuş dalların olduğu yerde fazla ot çıkmadığını gözlemlemiştik
2. Alana eklenen her bir elementin veya yapılan her bir aktivitenin en az 3 farklı amaca hizmet etmesi: Budanan dalları ağaçların altında bırakmak 1) yabani otların baskılanması, 2) yaprak ve dalların kendiliğinden ayrışması , 3) yaprakların zamanla toprağa karışmasıyla topraktaki organik içerik artışının sağlanması. Bunların hepsi enerji tasarrufu.

Permakültürün temeli doğadaki dönüşümleri farketmek ve içsellemek. Kendimiz de dahil olmak üzere doğadaki hiçbirşeyin yokolmadığını, sürekliliğin dönüşümler üzerinden devam ettiğini, sonsuzdan gelip sonsuza uzandığını farketmek. Doğayı, unuttuğumuz bu iç bilgimizin aynası olarak görmek ve böylece iç bilgiyi onunla birlikte hatırlamak. Biz bu bilgiden yapmayız 😉